تنها چیزی که نیاز داریم تا فیلسوف خوبی باشیم قوه شگفتی ست.کودکان این قوه را دارند.برای کودکان همه چیز تازگی دارد. آنها با دیدن هر چیزی انگشت حیرت به دهان فرو می برند.اما هر چه بزرگتر می شوند و به این دنیا خو می کنند قوه شگفتی خود را از دست می دهند

عادت، این همان چیزی ست که بسیاری از ما به آن دچاریم.ما دیگر با دیدن شگفتیهای دور و برمان حیرت زده نمی شویم. جهان را بدیهی می شماریم.با دیدن خود در

آینه انگشت به دهان نمی بریم. فراموش کرده ایم که ما موجوداتی فوق العاده ایم. مخلوقاتی اسرار آمیزیم

دیگر آن سوال های دوران کودکی را از خود نمی پرسیم

من کیم؟

از کجا آمده ام؟

چگونه به این جا آمده ام؟

چرا به این جا آمده ام؟

من به کجا می روم؟

فیلسوف هیچ گاه به طور کامل به این جهان خو نمی کند. جهان در نظر او همواره کمی نامعقول، گیج کننده و حتی اسرار امیز است

فیلسوفان و کودکان وجه مشترک مهمی دارند. فیلسوف ، همچون کودک، سراسر عمر حساس باقی می ماند

با الهام از کتاب دنیای سوفی- یوستین گردر

********

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم